Wyszukaj w serwisie:
wnętrza

budowa

wokół domu

znajdź nas na facebook

Sucho, ciepło, cieplej

16 Marca 2015
Ze względu na bezpośredni kontakt z gruntem, fundamenty budynku są tą jego częścią, która bodaj najbardziej narażona jest na ustawiczne działanie  niskich temperatur czy wilgoci. Dlatego wymagają one szczególnie starannego zabezpieczenia izolacyjnego.  Wynika to z faktu, że właściwie wszystkie materiały, z jakich wykonuje się fundamenty mają strukturę porowatą. Niezależnie od tego, czy ściany fundamentowe wykonane będą z betonu, bloczków keramzytobetonowych czy zwykłej cegły, złe ich zaizolowanie skutkować będzie zarówno bieżącymi stratami ciepła, jak i stopniowym nasiąkaniem wilgocią; w konsekwencji nastąpi szybka korozja konstrukcji, a budynku pojawią zagrzybienia i zapleśnienia, jak również mineralne nacieki. Aby zapobiec tym niebezpieczeństwom, stosuje się powszechnie szereg odmian poziomej i pionowej izolacji fundamentów.

Najważniejszym elementem izolacji fundamentów w budynkach podpiwniczonych jest z pewnością izolacja pozioma ścian. Ściany te mogą być wykonywane jako jedno- lub wielowarstwowe, np. w postaci ściany monolitycznej zabezpieczonej z zewnątrz ścianką osłonową, przestrzenią pomiędzy nimi wypełnioną materiałem izolacyjnym. Izolacja cieplna ścian fundamentowych jest niezbędna tylko w budynkach podpiwniczonych z nieocieploną podłogą parteru, gdyż wówczas zagrożenie „ucieczką” ciepła do gruntu jest największe. Warstwa izolacji cieplnej – wełny mineralnej lub szklanej, styropianu itp. Materiałów typowych dla ścian ocieplonych – nie powinna  być w tej sytuacji cieńsza niż 6÷8 cm. W przypadku ścian dwuwarstwowych, najczęściej ociepla się je od zewnątrz styropianem lub podobnym do niego polistyrenem ekstradowanym, w postaci płyt mocowanych do zewnętrznych powierzchni ścian. Są to materiały tanie, zarazem jednak nasiąkliwe i słabo odporne na zniszczenia. Dlatego też układanie ich na ścianach fundamentowych wymaga oddzielenia warstwy ocieplającej od gruntu szczelną (i nieagresywną chemicznie) izolacją zapobiegającą przedostawaniu się wilgoci oraz siatką i folią z włókna szklanego, zabezpieczającą częściowo przed uszkodzeniami mechanicznymi czy np. penetracją gryzoni. Te wady styropianu skłaniają często budowniczych do zastępowania go płytami z wełny szklanej lub mineralnej, w odmianie o zwiększonej wytrzymałości mechanicznej, tak aby bez kłopotu wytrzymać mogły one nacisk gruntu na ściany fundamentów. Spotyka się też  czasem ocieplenie fundamentów warstwą granulatu keramzytowego, którym obsypuje się fundament, zabezpieczając go dodatkowo warstwą geowłókniny przed mieszaniem się z ziemią.   

Jeszcze ważniejsze jest zabezpieczenie ścian fundamentów przed wilgocią. W tym celu najczęściej stosuje się izolację zewnętrzną z lepiku lub ze specjalnej emulsji, zbrojoną następnie jedna lub dwiema warstwami papy (w zależności o d grubości ścian i właściwości gruntu). Technologia izolowania ścian w ten sposób jest prosta do opanowania, ale wymaga bardzo dużej staranności wykonania. Ściany fundamentowe należy najpierw dokładnie wyrównać (dotyczy to szczególnie ścian murowanych z bloczków, pustaków lub cegieł), poprze nałożenia na nie zaprawy cementowej, najlepiej z dodatkiem preparatu uszczelniającego. Po zagruntowaniu tak powstałej gładzi rozcieńczonym preparatem izolacyjnym, nakłada się na nią właściwą warstwę izolacyjną. Najczęściej stosuje się lepik bitumiczny na zimno lub gorąco, przy czym obie te technologie mają swoje wady i zalety (w tym pierwszym przypadku, rozpuszczalnik zawarty w lepiku może przyspieszyć korozję styropianowych elementów ocieplających, w tym drugim – występuje niebezpieczeństwo wzniecenia pożaru przez niedoświadczonego wykonawcę). W ostatnich latach coraz częściej stosuje się emulsje asfalowo-kauczukowe – prostsze i bezpieczniejsze w użyciu, choć droższe od lepiku – lub specjalne folie izolacyjne. Na warstwę  izolacyjną przykleja się z ok. dwudziestocentymetrowym zakładem papę podkładową na osnowie syntetycznej (papierowa zbyt szybko ulega rozkładowi), uważając by pokrywała ona równymi warstwami całą powierzchnię muru, bez przedziurawień i innych uszkodzeń, a także by nie była pofałdowana. Pamiętać należy, że wszystkie te roboty powinno się wykonywać w temperaturze co najmniej +10?C – jeśli jest zimniej, grozi to szeregiem komplikacji, jak np. niedokładne wypełnienie porów w ścianie przez płynną masę bitumiczną, nadmierna łamliwość papy czy folii PVC itp. W budynkach niepodpiwniczonych, przed wilgocią należy zabezpieczyć także i wewnętrzne powierzchnie ścian fundamentowych.

We wszystkich rodzajach budynków, warstwa izolacji poziomej musi płynnie przechodzić w  warstwę izolacji pionowej, chroniącej podłogę najniższej kondygnacji,  jeśli ta jest ogrzewana (jeśli nie, wystarczy nieco cieńsza warstwa izolacyjna chroniąca podłogę parteru). Jej zaizolowanie cieplne jest stosunkowo proste – stosuje się w tym celu zabezpieczenie podłogi warstwą typowego materiału izolacyjnego o grubości ok. 10 cm lub ok. 15 cm w przypadku instalacji ogrzewanie podłogowego. Nieco bardziej skomplikowane jest wykonanie izolacji przeciw wilgoci, o której należy pomyśleć już na etapie wykonywanie fundamentów. W celu optymalnego zaizolowania podłogi od zewnątrz należy ją posadowić na podsypce z zagęszczonego mechanicznie piasku lub żwiru o grubości ok. 15÷20 cm. Można w tym celu również zastosować kruszywo keramzytowe, które zapewnia dodatkowe ocieplenie podłogi, Na podsypce umieszcza się właściwą warstwę izolacyjną z papy podkładowej lub folii polietylenowej o grubości co najmniej 0,3 mm, z podobnym zakładem co w izolacji poziomej. Po wykonaniu podłogi budynku można dodatkowo zaizolować ją od wewnątrz podobną warstwą. O wiele ważniejsza jest jednak szczelność warstwy zewnętrznej, która wraz z warstwą izolacji    poziomej musi stanowić szczelny „ futerał” otulający fundament, tak by uniknąć powstawania nawet drobnych z pozoru szczelin, przez które mogłaby przedostawać się woda.

Prawidłowo wykonana izolacja zapewnia na wiele lat wystarczającą ochronę fundamentów przed wilgocią i zimnem. Przy jej wykonaniu należy zachować szczególną staranność także i dlatego, że jakiekolwiek prace konserwacyjne przy izolacji zewnętrznej wymagają na ogół odsłonięcia ścian fundamentowych i są w związku z tym tyleż kłopotliwe, co kosztowne. Izolację należy zatem wykonywać powoli i dokładnie, a w przypadku braku pewności co do własnych kompetencji w tym zakresie, zdać się na profesjonalną ekipę budowlaną. Taki wydatek zawsze się opłaci, jeśli dzięki niemu możliwe będzie utrzymanie ścian fundamentowych w dobrym stanie przez cały okres amortyzacji budynku.

Pomysł na dom



Galeria:


powrót


Odwiedzono: 1647 razy
Opublikowano przez: Pomysł na dom
Data publikacji: 16 Marca 2015

Podziel się    



Bruk Bet

blachodachówka firmy Traffic

kominki elmes

sauny na wymiar producent Warszawa i Białystok








podobne artykuły oferta eksperta






freshweb.pl | NetSoftware
2018 © Wszelkie prawa zastrzeżone stat4u