Wyszukaj w serwisie:
wnętrza

budowa

wokół domu

znajdź nas na facebook

Przydomowe oczyszczalnie ścieków

16 Stycznia 2011
Dotyczący terenów nieskanalizowanych problem usuwania ścieków coraz powszechniej rozwiązywany jest poprzez stosowanie oczyszczalni przydomowych. Urządzenia te zapewniają dwuetapowe oczyszczenie ścieków, dzięki któremu wypływający z nich, oczyszczony odciek ma taki skład, że można go, całkowicie zgodnie z prawem polskim i unijnym, odprowadzić do rzeki, strumienia czy do gruntu.

Oczyszczanie
Przepływające przez oczyszczalnie ścieki oczyszczane są w procesach beztlenowych i tlenowych.
Pierwszy etap, beztlenowy, przebiega w osadniku gnilnym. Następują tam procesy polegające na osadzaniu zanieczyszczeń stałych, cięższych od ścieków na dnie pojemnika (gdzie ulegają fermentacji pod wpływem działania bakterii beztlenowych) i wynoszeniu na powierzchnię związków lżejszych. Podczyszczone, klarowne ścieki odprowadzane są do dalszego oczyszczania, natomiast powstające w wyniku rozkładu zanieczyszczeń nierozpuszczalne w wodzie substancje tworzące osad oraz unoszący się na powierzchni kożuch powinny być usuwane co najmniej raz na dwa lata.
Oczyszczanie tlenowe, stanowiące drugi etap całego procesu, zachodzi w gruncie, filtrach piaskowych bądź gruntowo-roślinnych lub w zbiornikach (reaktorach biologicznych) zawierających mikroorganizmy. Polega ono na utlenianiu i mineralizacji związków organicznych pozostających w podczyszczonych w etapie pierwszym ściekach przy udziale makro- i mikroorganizmów. Stosowane w drugim etapie oczyszczania rozwiązania techniczne tworzą optymalne warunki, umożliwiające szybki i skuteczny przebieg zachodzących procesów biomechanicznych i fizycznych.
Oczyszczone ścieki mogą być odprowadzane bezpośrednio do gruntu (drenaż rozsączający lub studnie chłonne) lub do wód powierzchniowych.
 
Jaka oczyszczalnia?
W oczyszczalniach przydomowych zachodzi dwustopniowy, beztlenowy i tlenowy proces oczyszczania. Pierwszy etap, beztlenowy, odbywa się zawsze w zbiorniku zwanym osadnikiem gnilnym.
Jest to szczelny, jedno- lub kilkukomorowy zbiornik, wykonany z prefabrykatów żelbetowych lub tworzyw sztucznych, wyposażony we właz z pokrywą, umożliwiający usuwanie zbierającego się wewnątrz osadu. W większości osadniki posiadają zamontowane na wylocie filtry, które zabezpieczają przed wydostaniem się osadu czy kożucha na zewnątrz zbiornika.

Pojemność osadnika powinna umożliwiać maksymalnie trzydniowe przetrzymywanie ścieków, w czasie których zachodzi proces fermentacji. Przetrzymywanie dłuższe powoduje rozpoczęcie procesu gnicia ścieków, co pogarsza funkcjonowanie oczyszczalni. Dlatego tak istotne jest dostosowanie pojemności osadnika do ilości odprowadzanych ścieków.

Oczyszczanie w drugim, tlenowym etapie, może odbywać się przy wykorzystaniu różnych rozwiązań technicznych, przy czym ich dobór uzależniony jest od wielkości działki, poziomu wód gruntowych, przepuszczalności gleby.

Drenaż rozsączający
Jest najtańszym, ale jednocześnie najbardziej wymagającym z rozwiązań. Wymaga dużej powierzchni, gruntu o dobrej przepuszczalności, odpowiedniego poziomu wód gruntowych.
Drenaż rozsączający to zestaw umieszczonych w ziemi drenów (rur, na powierzchni których znajdują się otwory), które umożliwiają równomierne rozprowadzenie w gruncie wstępnie oczyszczonych ścieków przekazanych przez studzienkę rozdzielającą z osadnika gnilnego. W gruncie następuje dalszy proces oczyszczania biologicznego. Jest to jedyne rozwiązanie, które nie wymaga dalszego odprowadzania oczyszczonych ścieków.
Dreny umieszcza się w wykopie na warstwie żwiru, na głębokości min. 60 cm. Jeżeli przepuszczalność gleby, w której będzie wykonany drenaż jest zbyt mała lub zbyt duża, wskazane jest, aby pod warstwą żwiru umieścić warstwę gleby dobrze przepuszczalnej. Zasypuje się żwirem, a następnie zabezpiecza geowłókniną. Tak przygotowany drenaż zasypuje się ziemią.
Aby zapewnić prawidłowe działanie drenażu rozsączajacego, konieczne jest zachowanie 1,5 m (wymagana grubość warstwy filtracyjnej) odległości pomiędzy drenami a poziomem wód gruntowych. Jeżeli poziom wód jest zbyt wysoki, możliwe jest ułożenie drenażu ponad poziomem terenu, w specjalnie usypanym kopcu, tzw. pryzmie filtracyjnej. Rozwiązanie takie wymaga zastosowania pompy, umożliwiającej przepływ ścieków, a to podnosi koszt całej inwestycji.
Długość drenażu oblicza się w oparciu o ilość osób korzystających z oczyszczalni oraz o stopień przepuszczalność gruntu.

Filtry piaskowe
W przypadku gruntu słabo przepuszczalnego lub wysokiego poziomu wód gruntowych warto wykonać filtr piaskowy. Oczyszczanie z wykorzystaniem filtra piaskowego polega na rozprowadzeniu, poprzez system drenów, podczyszczonych tlenowo ścieków do odizolowanego od gruntu filtra tworzonego przez ułożone warstwy żwiru i piasku, skąd po doczyszczeniu poprzez błonę biologiczną wytworzoną na ziarenkach piasku odbierane są przez dreny zbierające i odprowadzane np. poprzez studnię chłonną do gruntu. Ze względu na sposób ułożenia warstw piasku i żwiru rozróżnia się filtry pionowe i poziome.
W polskich warunkach klimatycznych najlepiej sprawdzają się filtry o warstwach ułożonych pionowo, gdyż w przeciwieństwie do filtrów poziomych, uniemożliwiają zamarzanie ścieków w zimie.

Izolację w filtrze piaskowym może stanowić folia nie przepuszczająca wodę lub po prostu glina. Na umieszczonej w wykopie izolacji układa się kolejno warstwami (w zależności od rodzaju filtra pionowo lub poziomo) żwir, piasek i znowu żwir. W trakcie układania wypełnienia filtra, montuje się w warstwach żwiru kolejno rury rozprowadzające i zbierające, rozdzielając je piaskiem. Całość zabezpiecza się geowłókniną i przykrywa glebą.

Filtry gruntowo-roślinne
Oczyszczanie w filtrze gruntowo-roślinnym polega na przeprowadzeniu podczyszczonych ścieków przez filtr utworzony z materiałów filtrujących i systemu korzeniowego zasadzonych w nim roślin. Sposób doprowadzania i odbierania ścieków z filtra jest taki sam jak w przypadku filtrów piaskowych.
Filtry gruntowo-roślinne wykonuje się w wykopie, którego wielkość dostosowana jest do ilości mieszkańców (od 5-7 m² na osobę). Jeżeli wykop wykonany jest w gruncie przepuszczalnym, konieczne jest izolowanie go poprzez wyłożenie folią. Dodatkowej izolacji nie wymagają filtry wykonywane w glinie. Wypełnienie filtra stanowi żwir i piasek o różnej granulacji lub grunt z domieszką materiału organicznego. Na powierzchni filtra sadzi się rośliny wodne lub występujące na terenach podmokłych (takie jak trzcina, sitowie czy wierzba). Rozrastający się w filtrze system korzeniowy roślin tworzy ekosystem, umożliwiający bardzo skuteczne doczyszczanie ścieków.
Filtry gruntowo-roślinne osiągają pełną efektywność po 2-3 latach, kiedy nastąpi pełny rozwój systemu korzeniowego, a pozostające na powierzchni obumierające zimą liście wytworzą warstwę termoizolującą.

W warunkach, w których ograniczenie powierzchni lub wysoki poziom wód gruntowych uniemożliwią wykonanie drenażu rozsączającego lub filtrów, można stosować oczyszczalnie wykorzystujące złoże biologiczne lub osad czynny.
Służące oczyszczaniu ścieków złoża lub osad umieszczane są w szczelnych, nie wymagających dużej ilości miejsca zbiornikach.
Możliwe jest również montowanie tego typu oczyszczalni w jednej z komór wielokomorowego osadnika gnilnego.

Złoża biologiczne
Oczyszczanie ścieków z wykorzystaniem złoża biologicznego przebiega w zamkniętym zbiorniku, który wypełniony jest materiałem filtrującym (takim jak tłuczeń, kamienie, torf czy drobne kształtki z tworzywa sztucznego). Na takim podłożu rozwijają się mikroorganizmy tworzące błonę biologiczną, odpowiedzialną za oczyszczenie ścieków. Doprowadzane z osadnika gnilnego ścieki przepuszczane są przez wypełnienie złoża. Odpowiednio oczyszczone trafiają do osadnika wtórnego, w którym zatrzymywane są resztki błony biologicznej (w miarę rozwoju mikroorganizmów zwiększa się grubość błony biologicznej, aż w końcu odpada ona od podłoża). Stąd odprowadzane są do rowów melioracyjnych, rzek lub bezpośrednio do gruntu.
Oczyszczalnie ścieków ze złożem biologicznym są zautomatyzowane. Działanie poszczególnych elementów (pompy tłoczącej ścieki, wentylatora, który doprowadza niezbędne w tlenowym procesie oczyszczania powietrze) wymagają zasilania prądem.

Osad czynny
Proces doczyszczania z wykorzystaniem osadu czynnego przebiega w zbiorniku, w którym zblokowane są komora osadu czynnego i osadnik wtórny. Komora osadu czynnego jest intensywnie natleniana przy użyciu dmuchawy lub kompresora, co umożliwia rozwój osadu czynnego, czyli zbitych w tzw. kłaczki osadu bakterii, glonów, pierwotniaków, grzybów, pleśni i stawonogów, które doprowadzają do rozkładu zanieczyszczeń znajdujących się w ściekach. Ponieważ kłaczki osadu nie mają zdolności przyklejania się do podłoża, mieszają się z doprowadzonymi do komory z osadnika gnilnego podczyszczonymi ściekami i razem z nimi przepływają do osadnika wtórnego. Tam następuje oddzielenie oczyszczonych ścieków i osadu. Oczyszczone ścieki mogą być odprowadzane do gruntu lub wód powierzchniowych. Gromadzący się w osadniku osad należy wywozić.

Autor: Janusz Sadkiewicz
fot.Esos
Artykuł opublikowany w  dwumiesięczniku Pomysł na dom




Galeria:


powrót


Odwiedzono: 4361 razy
Opublikowano przez: Pomysł na dom
Data publikacji: 16 Stycznia 2011

Podziel się    





Bruk Bet

blachodachówka firmy Traffic

kominki elmes

sauny na wymiar producent Warszawa i Białystok








podobne artykuły oferta eksperta






freshweb.pl | NetSoftware
2018 © Wszelkie prawa zastrzeżone stat4u