Wyszukaj w serwisie:


odkurzacze centralne
wnętrza

budowa

wokół domu

znajdź nas na facebook

Sęk tkwi w podłodze

14 Października 2013
Wakacje z dzieciństwa kojarzą mi się zawsze z niepowtarzalną atmosferą drewnianego domu moich dziadków. W zabawach nie przeszkadzały nam drzazgi z podłóg powbijane w gołe kolana — zawsze byliśmy zgodni — nic nie pobije nastroju przytulności dwóch izb, w których na podłogach leżały lite dechy.

Aby obecnie cieszyć się pięknem drewnianej posadzki, niekonieczne jest poświęcanie własnych kończyn — przed ranami uchronią nas nowe technologie wykańczania drewna. Nie musimy również decydować się na tradycyjne deski, gdyż współcześni producenci dają nam możliwość wyboru pomiędzy parkietami, panelami, mozaikami parkietowymi i innymi drewnianymi czy drewnopochodnymi produktami, którymi możemy wykończyć podłogę. Nie zmieniło się tylko jedno — drewno jest materiałem pięknym, ciepłym, tworzącym niesamowitą atmosferę. Przy obecnym wzroście zainteresowania ekologią, stało się również produktem bardzo modnym.

Drewniane podłogi wykonuje się z różnych gatunków drzew. Pozwala to na uzyskanie materiału o bardzo zróżnicowanej kolorystyce, co stwarza praktycznie nieograniczone możliwości aranżacyjne.  Istotniejsze jest jednak zwrócenie uwagi na twardość danego gatunku. Posadzki z drewna miękkiego (sosna, świerk, jodła) i średniotwardego (modrzew, brzoza, olcha, wiśnia) sprawdzają się jedynie w pomieszczeniach o małym natężeniu ruchu np. w sypialniach. Drewno twarde (dąb, grab, buk, wiąz, jawor, orzech, klon, jesion, grusza) znajduje zastosowanie w pomieszczeniach narażonych na znaczne obciążenia np. w korytarzach, na schodach, w pokojach dziennych. Dużą popularnością cieszy się w ostatnich czasach drewno z drzew egzotycznych (badi, kambala, teak, afrormosia) — jest ono bardzo twarde, odporne na skurcz i wilgoć, dzięki czemu doskonale spełnia funkcję posadzek w kuchniach czy łazienkach.

Wybór rodzaju posadzki zależy od gustu, ale także od możliwości finansowych. Podłogi wykonane z materiałów, które nie wymagają dodatkowego wykończenia (ich górna powierzchnia jest fabrycznie wykończona) i takie, które można ułożyć samodzielnie ( panele drewniane czy drewnopochodne, deski warstwowe i lite) są znacznie tańsze. Konieczność zatrudnienia fachowca do ułożenia parkietu czy mozaiki, jak również fakt, że wymagają one dodatkowej obróbki (szlifowanie, lakierowanie) podnoszą koszt tej inwestycji.

W przypadku tradycyjnych podłóg zaoszczędzić można wybierając materiał niższej klasy. Elementy posadzek występują w trzech klasach, przy czym nie oznaczają one jakości materiału, charakteryzują tylko jego wygląd. Pierwsza klasa to materiał o bardzo jednolitym wyglądzie, barwie, usłojeniu, bez sęków. Drewno drugiej klasy dopuszcza różnice w barwie, lekko zakrzywione słoje, minimalne sęki. Trzecia klasa to drewno z sękami, przy czym barwa i usłojenie każdego elementu mogą być odmienne. Wybór tańszego drewna trzeciej klasy wcale nie oznacza, że podłoga będzie wyglądała źle — wręcz przeciwnie, sęki czy różnokolorowe przebarwienia mogą urozmaić duże, zazwyczaj monotonne powierzchnie.

Miłośnicy stylu rustykalnego na pewno opowiedzą się za deskami z litego drewna. Jest to najbardziej tradycyjny i zarazem chyba najstarszy materiał używany na posadzki. Lita deska podłogowa w ydaje się być koniecznym elementem wystroju wnętrz drewnianych, starych domów. Współcześnie, pomimo niewątpliwego sentymentu odczuwanego do podłóg z „babcinych izb”, do ich skrzypienia czy szczelin, decydując się na drewnianą posadzkę we własnym mieszkaniu, użytkownik będzie wymagał idealnie gładkiej, szczelnej powierzchni. Czasy się zmieniają, wymagania ciągle rosną. Zdają sobie z tego sprawę producenci, dlatego materiał dostępny obecnie na rynku różni się od starych, tradycyjnych dech. Krawędzie współczesnych desek wypro?lowane są na pióro i wpust, co ułatwia łączenie, a zarazem umożliwia ułożenie szczelnej posadzki (dla tradycjonalistów — w dalszym ciągu w sprzedaży znajdują się deski z płaskimi krawędziami łączone na styk). Od strony spodniej mają ponacinane podłużne rowki, które zapobiegają odkształcaniu lica pod wpływem wilgoci czy zmiany temperatury.
Duża rozpiętość wymiarów desek dostępnych na rynku umożliwia dopasowanie szerokości i długości elementów posadzki niemalże do każdego pomieszczenia. Jeśli standardowe wymiary (grubość 2,1–3 cm, szerokość 8–18 cm, długość 50–600 cm) okażą się niewystarczające, istnieje możliwość zamówienia desek o wymiarach indywidualnych.
Deski z litego drewna są produktem niewykończonym. Po ułożeniu wymagają szlifowania i lakierowania. Posadzką kojarzącą się z elegancją przedwojennego mieszkania jest niewątpliwie park ie t. Jest to podłoga piękna, stwarzająca ogromne możliwości aranżacyjne. Zarazem jest ona bardzo „wymagająca”. Wielbiciele tradycyjnego parkietu muszą przygotować się na większe koszty tak wykonania, jak i materiałów. Jest to produkt trudny do ułożenia, dlatego decydując się na parkiet, należy liczyć się z koniecznością zatrudnienia fachowca.

Niewielkie elementy stanowiące parkiet (drewniane klepki) dają możliwość ułożenia geometrycznych wzorów. Najczęściej spotykane to: jodełka, cegiełka, kwadrat. Użycie różnych gatunków drzew pozwala na stworzenie wielobarwnej posadzki. Wyszukany gust i śmiałe pomysły jednak kosztują — skomplikowany wzór wymaga zakupienia ok. 5% więcej materiału.
Typowe wymiary klepek tradycyjnego parkietu wynoszą: grubość 18–21 mm, długość 200–500 mm, szerokość 30–100 mm, jednak tak jak w przypadku desek istnieje możliwość zamówienia deszczułek o innych wymiarach.
Klepki łączą się na wyprofilowane pióro i wpust. Deszczułki  przeznaczone na parkiety o wzorze jodełki lub cegiełki mają pióra i wpusty znajdujące się na sąsiadujących krawędziach. Decydując się na taki wzór, należy zwrócić uwagę na odpowiednią liczbę klepek prawych i lewych.Ze względu na grubość, tradycyjny parkiet jest doskonałym izolatorem cieplnym i akustycznym. Czasami jednak istotne jest, aby podłoga nie stanowiła zbyt grubej warstwy. W takim przypadku warto zdecydować się na parkiet lamelowy (lamparkiet). Jego elementy nie są tak wysokie jak elementy tradycyjnego parkietu (grubość 8–14 mm),ponadto mają gładkie krawędzie, łączą się na styk. Parkiety tradycyjne i lamelowe wymagają wykończenia powierzchni. Posadzką „bardziej oszczędną” od parkietu jest mozaika. Jest ona łatwiejsza do ułożenia (niestety, fachowiec jest jednak wskazany), pochłania też o wiele mniej materiału. Składa się z drewnianych paluszków o niewielkich wymiarach (grubości przeważnie 8–10 mm), które są przyklejane na papier perforowany lub siatkę, tworząc czterokątną lub sześciokątną płytę. Jeśli chodzi o względy aranżacyjne, niewielkie elementy mozaiki umożliwiają ułożenie wzorów bardziej skomplikowanych niż klepki parkietu (mogą być układane z elementów nie tylko o zróżnicowanych kolorach, ale również kształtach).

Deski z drewna litego, parkiety, mozaiki wykonane są z produktów całkowicie naturalnych, nie podawanych żadnym zabiegom modyfikacyjnym. Wiadomo, że drewno jest materiałem reagującym na zmienne warunki zewnętrzne. Dlatego układając drewnianą podłogę powinno się brać pod uwagę wilgotność materiału, a także wilgotność powietrza panującą w pomieszczeniu podczas układania posadzki (prawidłowa to 40–65%). Informacji o wilgotności towaru powinien udzielić sprzedawca. Odpowiednia dla drewna używanego na deski podłogowe czy parkiety to 8–10% . Niedopatrzenie inwestora lub nieuczciwość potencjalnego sprzedawcy mogą oznaczać wypaczoną, rozeschniętą podłogę. Aby ustrzec się przed problemami związanymi z niedoskonałościami natury, producenci zaczęli stosować metody ulepszania drewna. Jedną z takich metod jest rozcinanie, a potem sklejanie drewna. Otrzymany w ten sposób materiał jest odporniejszy na działanie wilgoci.  Produktem otrzymywanym w wyniku sklejania są deski klejone warstwowe. Dlatego ci, którzy marzą o drewnianej podłodze, ale preferują materiały mniej tradycyjne, posadzkę mogą wykonać właśnie z takich desek. Składają się one z trzech klejonych warstw drewnianych. Pierwsza warstwa wykonana jest z drewna liściastego (przede wszystkim wykorzystuje się twarde, szlachetne gatunki), dwie pozostałe z drewna drzew iglastych. Deski klejone warstwowe w większości są fabrycznie wykończone — zeszlifowane, pokryte kilkoma warstwami lakieru utwardzanego promieniami UV. Ich warstwa wierzchnia może imitować oryginalne, lite deski lub rysunek klepek parkietu. Mogą być one łączone tradycyjnie na pióro i wpust lub bezklejowo na zatrzask.

Materiałem „ulepszonym” w stosunku do produktów wykonanych z litego drewna są też panele drewniane. Składają się one z trzech warstw. Lico wykonane jest ze szlachetnego gatunku drewna. W zależności od grubości panelu ma ono grubość od 2–3 mm do 4–6 mm (grubsze lico nadaje się do ponownego cyklinowania). Rdzeń to listewki z drewna iglastego. Są one położone poprzecznie w stosunku do lica i warstwy spodniej. Dolna warstwa stabilizująca wykonana jest z twardej płyty wiórowej lub ze sklejki. Panele łączą się ze sobą na pióro i wpust. Fornir tworzący lico paneli może imitować lite deski lub klepki parkietu. Na szerokości panelu mieści się rysunek dwóch lub trzech klepek. Posadzki wykonane z drewna to podłogi naturalne, ciepłe a zarazem bardzo trwałe (prawidłowo zabezpieczona podłoga przeżyje kilka pokoleń). I co najistotniejsze — podłoga z naturalnego drewna prawie zawsze nadaje się do odnowienia.

Dla tych, których nie stać nas na zakup produktów drewnianych czy drewnopochodnych, a mimo to marzą o klimacie, jaki drewno tworzy we wnętrzu, pozostaje zastosowanie paneli  laminowanych imitujących posadzki drewniane. Dekoracyjny laminat stanowiący lico paneli może naśladować każdy gatunek drewna, od krajowych po egzotyczne, jak również każdy rodzaj posadzki, np. stare, drewniane deski czy klepki parkietu. Powierzchnia laminatu może być gładka lub odwzorowująca rysunek słojów drewna. Panele laminowane składają się z kilku warst w materiałów, ale nie są to materiały naturalne. Dekoracyjny laminat imitujący różne wzory zabezpieczony jest wierzchnią warstwą (owerlay). Lico paneli jest bardzo odporne na uszkodzenia mechaniczne oraz działanie wysokiej temperatury. Jako rdzeń paneli wykorzystywana jest płyta wiórowa lub płyta HDF, która doskonale sprawdza się w kuchniach czy łazienkach. Warstwa spodnia paneli w ykonana jest z melaminy. Wybierając panele laminowane konieczne jest wzięcie pod uwagę ich klasy ścieralności. Występują one klasach od A-1 do A-5, przy czym te oznaczone wyższą klasą nadają się do pomieszczeń intensywnie używanych (np. kuchnia).Panele laminowane to jeden z tańszych materiałów wykorzystywanych na posadzki. Ułożenie podłogi z paneli nie wymaga pomocy fachowca. Ponadto panele bezklejowe można układać nawet trzykrotnie, dzięki czemu istnieje możliwość przeniesienia starej podłogi do nowego wnętrza. Z drugiej strony uszkodzone panele nie nadają się do odnowienia, ponieważ nie można ich ani szlifować, ani cyklinować.

Fot. sxc.hu
Artykuł opublikowany w dwumiesięczniku Pomysł na dom



Galeria:


powrót


Odwiedzono: 3295 razy
Opublikowano przez: Pomysł na dom
Data publikacji: 14 Października 2013

Podziel się    



Bruk Bet








podobne artykuły oferta eksperta






freshweb.pl | NetSoftware
2021 © Wszelkie prawa zastrzeżone stat4u